'Pleegzorg doe je met het hele gezin'


Vijf jaar geleden begonnen Hans en Jessica met pleegzorg. Die keuze hebben ze niet alleen gemaakt. De drie eigen kinderen (nu in de puberleeftijd) hebben vanaf het begin een duidelijke stem gehad. Inmiddels wonen twee pleegkinderen bij hen. Pleegmoeder Jessica vertelt hoe ze haar kinderen betrekt bij pleegzorg.

Jessica: ‘We vinden het belangrijk dat onze kinderen ook een stem hebben. Tijdens de training spraken we bijvoorbeeld over de leeftijd van het pleegkind. De trainers vonden pubers bij ons passen. Dat hebben we thuis met onze kinderen besproken. Onze oudste dochter wilde graag de oudste blijven thuis, de middelste wilde liever geen leeftijdsgenootje. En de jongste wilde graag dat het pleegkind een stukje jonger zou zijn dan zijzelf. We respecteren hun wensen en hebben aangegeven dat we openstaan voor kinderen tot 7 jaar.’ Kort na de training werd het gezin gebeld met de vraag of ze open stonden voor een meisje van bijna 1 jaar. ‘Oej’, lacht Jessica, ‘Hans en ik moesten er wel even over nadenken. Willen we dat? Weer in de luiers? Gebroken nachten? Onze kinderen waren meteen enthousiast. Na een gesprek – met onze kinderen - voelde het voor ons allemaal goed en zijn we er voor gegaan. Saar* is nu inmiddels 6 jaar.’ Twee jaar later volgde het tweede pleegkind in het gezin. Lara* is nu 5 jaar.

"Mama heeft niet zoveel tijd meer voor mij"

In het begin moesten de kinderen even wennen aan de komst van Saar en Lara. Jessica: ‘Vooral op de hectische momenten in de avonduren. Ik moest én koken én de fles geven én dan snel door naar de voetbal. Dan zei mijn dochter: ‘mama heeft niet meer zo veel tijd voor ons’, ja dat raakte me wel, dat vond ik heel lastig.’ Het gezin plant daarom heel bewust gezinsuitjes. Jessica vervolgt: ‘Nu zie ik dit eigenlijk ook wel als een voordeel. Eerder namen we de quality-time met elkaar voor lief. We plannen heel bewust elke week iets actiefs. Een stuk wandelen, ergens een ijsje eten, een hapje eten. Daardoor wordt het juist heel bijzonder.’ 'Door onze eigen kinderen zien we wat een goede hechting doet met kinderen’ ‘Ik hoop dat Saar en Lara later zeggen: ‘ik ben niet van jou, maar je bent wel de moeder die ik op dat moment nodig had’. Toen Saar 1 jaar was, kon ze nog niet kruipen. Ze wilde bijvoorbeeld ook niet dat ik haar handje vasthield. Je geeft zoveel liefde, maar dat is niet wederzijds. Je krijgt het niet direct terug. Dat is ook logisch, zij zit er niet op te wachten dat ze in een vreemd gezin komt. Tijdens de training wordt dit ook wel duidelijk aangegeven. Toch denk je: ‘oh dat komt wel goed, we hebben zoveel liefde te geven’. Een half jaar lang mochten we niet aan haar handjes komen. Op een gegeven moment, toen ik Saar een broodje gaf, pakte ze mijn duim. Wauw. Dat was zo’n bijzonder moment. Zo’n grote stap. Ik ben heel blij dat we drie eigen kinderen hebben, zodat we kunnen zien wat een goede hechting is en wat ‘normaal gedrag’ is. Lara slaat nu zelfs haar arm om me heen als ik haar ‘s avonds naar bed breng. Nou, dat deed ze in het begin echt niet. Heel stijf als een plankje lag ze in bed. En nu knuffelt ze. Zo bijzonder!’

"Spelenderwijs bouwen ze een band op"

Jessica: ‘Je wil – als pleegouders - heel graag een band opbouwen. Je wil dat ze je vertrouwen. En niet voor eventjes. Dat hield me – in het begin – heel erg bezig. Ik vond het best lastig dat je niet direct die liefde terugkrijgt. Voor onze kinderen gaat die band opbouwen veel meer vanzelf. Spelenderwijs bouwen zij een sterke band op. Het brengt onze eigen kinderen ook heel veel. Onze zoon van bijna 18 rent nu door de tuin met twee kinderen, één op de nek en de ander aan de arm. Hij kan nog lekker gek doen. Of hij ligt soms driekwartier op de grond om een duplo-huis voor de kleintjes te maken. Nou, dat zou hij anders nooit meer doen. Hij kan hierdoor ook nog even lekker kind zijn. En natuurlijk is het hier ook niet altijd koek en ei. Ze zeiden in de beginperiode ook weleens gekscherend: ‘kunnen we ze nog terugsturen?’ Ze mogen ook aangeven wat ze niet leuk vinden. Dat gevoel mag er ook zijn.’

"Een goede toekomst: dat wens je elk kind"

Jessica en Hans leren hun kinderen dat je een ander een goede toekomst kunt geven. Jessica: ‘Onze kinderen zien dat ook heel sterk. Onze jongste zei laatst nog: ‘mama, ik hoop dat Saar de juiste keuzes gaat maken later.’ Dat is ook onze wens. Dat zij patronen kan doorbreken en mag opgroeien tot een prachtige jonge vrouw. Als je liefde hebt voor kinderen waar je nét een tandje meer voor moet inzetten, doe dat dan. Deze kinderen verdienen het om op te groeien in een gezin waar ze mogen ervaren dat ze geliefd zijn. Dat is zo waardevol aan pleegzorg.’ *De namen van Saar en Lara zijn fictief.

'Eerder namen we de quality-time met elkaar voor lief. We plannen heel bewust elke week iets actiefs. Daardoor wordt het juist heel bijzonder.’