Van afstand naar adoptie

Column: een kijkje achter de schermen bij de Raad voor de Kinderbescherming


Ieder kwartaal schrijft Steffie van der Aa een column. Ze is zittingsvertegenwoordiger bij de Raad voor de Kinderbescherming. Dit keer vertelt ze over hoe een pleeggezin - met het hele gezin - een pasgeboren baby de best mogelijke start in het leven geeft.

Steffie: 'Het is vrijdagavond en het is al donker. De regen roffelt op de autoramen, terwijl ik onderweg ben naar het ziekenhuis. Er is een baby geboren en moeder kan én wil er niet voor zorgen. Om dit juridisch te regelen ben ik als raadsonderzoeker onderweg. Daarnaast is er een jeugdbeschermer onderweg en is er hulp ingeschakeld voor de moeder. Na een gesprek blijft moeder bij haar standpunt: ze wil haar baby afstaan. De kinderrechter wordt gebeld en er wordt een voorlopige voogdijmaatregel uitgesproken. Ik zie het kleine bundeltje baby op de afdeling neonatologie. De verpleging knuffelt met de baby en het doet me goed om te zien dat er zoveel aandacht is voor deze eerste levensbehoefte: nabijheid en contact. De baby heeft nog wat opstartproblemen en moet in het ziekenhuis blijven. Met de betrokken professionals proberen we een plan te maken voor de komende periode. De verwachting is dat de baby voorlopig nog niet uit het ziekenhuis ontslagen wordt.

Het crisispleeggezin is elke dag in het ziekenhuis In de dagen erna is er een crisispleeggezin gevonden. Ze wonen een eindje van het ziekenhuis vandaan, maar staan diezelfde dag nog klaar om de verzorging van de baby zoveel mogelijk op zich te nemen. Ook alle dagen die daarop volgen zijn ze er voor de baby in het ziekenhuis. De pleegouders, maar ook de eigen kinderen staan klaar voor de baby. Als raadsonderzoeker raak ik daarna wat op de achtergrond. Ik bespreek met de afstandsmoeder haar wensen ten aanzien van de adoptie en stem dit af met de betrokkenen. Af en toe krijg ik te horen hoe het met de baby gaat.

"De pleegouders én de eigen kinderen geven de baby de best mogelijke start in het leven"

Na een maand of drie is er een adoptiegezin gevonden. Het pleeggezin, de adoptieouders, de voogd maken een afspraak voor de kennismaking. Voor het eerst kom ik bij het pleeggezin thuis. Het pleeggezin heeft zelf vier kinderen in de schoolgaande leeftijd. Ook de eigen kinderen zijn dol op de baby en vinden het de normaalste zaak van de wereld dat de baby daar even woont en helpen graag mee met de verzorging. Pleegouders vertellen dat zij afwisselend wekenlang dagelijks naar het ziekenhuis is geweest, voor de verzorging en het knuffelen. Hoe bijzonder is dat, dat naast het runnen van een gezin met vier kinderen, je dit kan doen om deze baby de best mogelijke start in het leven te geven gezien de omstandigheden waarin het verkeert. Ik weet uit eigen ervaring dat vier kinderen opvoeden al behoorlijk intensief kan zijn.

Het moment dat de adoptieouders binnenkomen is voor iedereen bijzonder. Het pleeggezin is zo hartelijk en gastvrij en geven de adoptieouders de tijd om dit moment te beleven. Ik vind het zo bijzonder dat ik hier getuige van ben. Na mijn vertrek worden er onderling afspraken gemaakt en wordt er zorgvuldig gekeken hoe dit, ook voor de eigen kinderen, op een goede manier kan.

Inmiddels is deze baby een peuter en heeft het pleeggezin hun huis en hart weer open mogen stellen voor een ander kind. Voor mij blijft dit een bijzonder onderzoek.'

Even voorstellen...

Ik ben Steffie van der Aa, getrouwd met Mark en tevens mijn collega bij de Raad voor de Kinderbescherming. Samen met Mark schrijf ik iedere kwartaal een column in deze nieuwsbrief! Waar Mark zich bezighoudt met gezag- en omgangszaken, hou ik me bezig met strafzaken en adoptie-gerelateerde zaken. Beide zijn we ook zittingsvertegenwoordiger.

We zijn ouders van vier jongens in de leeftijd van 4 tot 12 jaar. Het is een gezellige drukte bij ons thuis! In de mijn vrije tijd geniet ik van wandelen, koken en eten, beoefen ik Pilates en houd ik me graag bezig met interieurstyling.

Ik vind het leuk om mijn ervaringen vanuit het raadswerk met jullie te delen!