'Grote zorgen over twee kinderen van 4 en 6 jaar'

Column: een kijkje achter de schermen bij de Raad voor de Kinderbescherming



Ieder kwartaal schrijft Mark Bussing een column. Hij is zittings-vertegenwoordiger bij de Raad voor de Kinderbescherming. Dit keer vertelt hij over een crisisplaatsing van twee kinderen.

Mark: "Op een woensdagmiddag werd een spoedsituatie door een van de gemeenten uit Twente gemeld. Het betrof twee kinderen van vier en zes jaar oud, waarover grote zorgen bestonden. De voornaamste zorg was verwaarlozing van de kinderen. De kinderen werden onvoldoende verzorgd, waren vaak afwezig op school en leefden in een isolement. De kinderen droegen oude kleding en de kleren die ze aan hadden werden niet tot nauwelijks gewassen. Het woonhuis lag vol met rotzooi. Niemand uit de buurt had contact met dit gezin. Ouders openden de deur niet meer voor de hulpverlening. Alle zorgen stonden op papier. "Aan het einde van de dag vonden we een crisispleeggezin" Met deze informatie heb ik vervolgens overleg gehad met de jurist en gedragsdeskundige van de RvdK. Door alle bovenstaande zorgen, en overige zorgen die ik in verband met privacy hier niet kan noemen, is besloten om de kinderen nog dezelfde middag uithuis te plaatsen. De grote vraag: waar gaan de kinderen naartoe? Een uithuisplaatsing is een zeer ingrijpende en traumatische ervaring voor kinderen. De enige steun hebben ze bij elkaar. We moesten een plek zoeken waar deze twee kinderen gezamenlijk (tijdelijk) konden wonen. De RvdK en gemeente vonden een crisispleeggezin het meest passend omdat er binnen het netwerk geen mogelijkheden waren. Deze kinderen hadden een stabiele en veilige plek nodig waar ze zich geborgen zouden voelen. Het bellen begon. Aan het einde van de middag vonden we een crisispleeggezin. Ondertussen had de kinderrechter de spoedmaatregel ook uitgesproken. We konden op pad.

"De kinderen werden onvoldoende verzorgd, waren vaak afwezig op school en leefden in een isolement."

Samen met de politie en de jeugdbeschermer reden we richting de woning van het gezin. De politie was aanwezig voor de veiligheid maar ook omdat ze de vader goed kenden. Het huis viel direct op. De tuin was overwoekerd met onkruid en het pad richting de voordeur was nauwelijks begaanbaar. Overal lag rotzooi en vuilnis. De gordijnen zaten dicht terwijl het een mooie voorjaarsdag was. Vader deed de deur open. Toen ik aangaf dat ik bij de RvdK werkte rende hij snel het huis weer in en greep zijn beide jongens stevig vast. Ik kon nauwelijks naar binnen. Overal lag rotzooi en er was in maanden niet schoongemaakt in de woning. De kleren van de kinderen lagen verspreid door de hele woning. Op de bank zag ik twee bleke jongentjes met te grote en vervuilde kleding aan. Toen ik vader uitlegde dat de kinderen voorlopig in een crisispleeggezin zou worden geplaatst greep hij de kinderen nog steviger vast. ‘Ik kreeg ze niet’, zei de vader. De twee jongens gaven daarop aan wel mee te willen. Uiteindelijk is vader door de politie overmeestert zodat de jeugdbeschermer en ik de kinderen mee konden nemen. Ik kon hun vader buiten op straat nog horen schreeuwen! ‘De enige juiste beslissing’ Maanden later kwam ik vader in de rechtbank weer tegen. De vader was vriendelijk en gaf aan dat de uithuisplaatsing destijds de enige juiste beslissing was geweest. De beste keuze en in het belang van de kinderen. Het ging op het moment van de uithuisplaatsing niet goed met vader. Toen ik de vader sprak had zijn leven weer redelijk op de rit. Hij gaf trots aan dat zijn woning weer schoon was. Zijn grootste wens is dat de kinderen weer bij hem konden wonen en dat is gelukt!

En de kinderen? Zij zijn liefdevol opgevangen door de crisispleegouders. Hun ontwikkeling verloopt positief en er is een opwaartse lijn bespeurbaar. Achteraf hebben we met zijn allen op die woensdagmiddag de juiste keuzes gemaakt. En fijn dat er een gezin was die deze twee jongens heeft opgevangen. Zonder dit gezin konden we niet zo daadkrachtig optreden.

‘Zonder crisispleegouders kon ik niet zo daadkrachtig optreden’