Over de bijzondere band tussen moeder en pleegmoeder


Jolinda (27 jr) ontdekt ruim 4 jaar geleden dat ze al 28 weken zwanger is. Echt wennen aan het idee kan ze niet; zes weken later wordt haar zoon Noud geboren. Na 3 jaar in een ouder-kind-huis te hebben gewoond, wonen ze nu bij haar moeder. Eens in de drie weken logeert Noud een weekend bij pleegmoeder Kristel. Ze vertellen over hun bijzondere band.

Jolinda staat er vanaf de geboorte van Noud helemaal alleen voor. Met zijn vader heeft ze geen contact meer. Gelukkig vindt ze veel steun bij haar moeder en zus. Jolinda werkt vier dagen in de week op een zorgboerderij, waar ze de paarden rijdt en verzorgt. Ook krijgt Jolinda drie keer per week begeleiding van JP van den Bent. Jolinda: ‘De zorg voor Noud is soms best zwaar. Hij is een heel lief en leuk jongetje, maar ook een kleine stuiterbal. Ik heb mijn handen vol aan hem. De begeleiding helpt mij bij het opvoeden en leert mij hoe ik met bepaalde situaties om kan gaan. Het is heel fijn dat we eens in de drie weken op adem kunnen komen, als hij bij Kristel is. Ik slaap dan lekker uit, spreek af met vriendinnen of nog beter: ik doe gewoon he-le-maal niks. Mijn moeder is ook altijd druk met Noud. Zij neemt dan ook even tijd voor zichzelf, zodat we het daarna weer volhouden met elkaar.’

Noud ‘achterlaten bij een vreemde’

Jolinda vertelt over de eerste logeerweekenden, zo’n twee jaar geleden: ‘Ik vond het heel moeilijk om Noud los te laten. Ik was altijd samen met Noud. Hij was nooit eerder uit logeren geweest en ‘ineens’ moest ik hem een heel weekend bij Kristel achterlaten. Noud moest ook erg wennen aan de nieuwe situatie en huilde veel, ik huilde zo met hem mee. Ik vond het helemaal niks.’ Kristel knikt vol begrip. ‘Dat snap ik heel goed. Ik was een vreemde voor jullie. Zelf vond ik het ook heel spannend. Van mijn neefje bijvoorbeeld weet ik waar hij om lacht en wat hij leuk vindt om te doen. Noud kende ik nog niet. In het eerste logeerweekend vroeg ik mij dan ook af wat zijn lievelingseten was en of hij uit een fles of een beker drinkt. Ook was ik heel bang dat er geen klik zou zijn, maar die was er meteen.’ 'Trots als ik foto's van Noud zie' Om het wennen wat gemakkelijker te maken spreken ze af dat ze - in het begin - óók door de week contact met elkaar houden. Ze videobellen en eten af en toe bij elkaar. Kristel wordt op deze manier wat sneller onderdeel van het leven van Noud. Kristel: ‘We houden ook een schriftje bij. Ik schrijf hoe het weekend is gegaan en Jolinda schrijft er door-de-week in hoe het met Noud gaat. Ik stuur foto’s zodra Noud in bed ligt en vertel hoe zijn dag is geweest. Dit doe ik iedere avond tot hij weer naar huis gaat.’ Jolinda: ‘Ik ben heel blij dat Kristel dat doet. Ik vind het fijn om te zien dat hij het zo naar zijn zin heeft. En Kristel maakt gewoon hele mooie foto’s. Dan ben ik heel trots op mijn zoon. En hij is gewoon heel knap.’

De gewone dingen doen...

Bij weekendpleegzorg wordt weleens gedacht dat je hele bijzondere dingen moet doen. Dat is niet de bedoeling. Het gaat juist om de gewone dingen, zoals samen boodschappen doen, een spelletje doen of wandelen door het bos. Kristel: ‘Noud komt vaak op vrijdagavond. Ik zorg dat het avondeten klaarstaat en wacht tot Jolinda en oma Noud komen brengen. We drinken samen een kop koffie en daarna zwaaien we hen uit. Het afscheid nemen gaat Noud steeds beter af.’ Jolinda vult lachend aan: ‘Nou zeg dat wel, hij knuffelt soms al niet eens meer, dan is het alleen nog ‘doeiii mama’. Kristel: ‘Na het eten, speelt hij nog even en dan gaat hij naar bed. Ik probeer dezelfde bedtijden als Jolinda aan te houden. Dat geeft duidelijkheid en routine. Ook vertel ik Noud altijd wat hem te wachten staat en wat we dit weekend allemaal gaan doen. Spelen met de buurtkinderen, naar een speeltuin of een verjaardag van een vriendin. Hij gaat eigenlijk gewoon mee in het ritme van mijn weekend.’

Hoe ziet de toekomst eruit?

Jaarlijks wordt bekeken of Noud nog een ‘jaar’ bij Kristel mag logeren. Jolinda: ‘In het begin toen ik hoorde dat ik een gesprek had met Jarabee, dacht ik ‘dat ga ik echt niet nóóit doen’. Ik ben nu zo blij dat ik toch doorzette. Ik vind pleegzorg nog steeds wel een heel ‘groot woord’. We noemen het liever ‘gastouder’. Ik lees soms online negatieve verhalen over pleegzorg. Dat vind ik jammer. De positieve verhalen moeten ook verteld worden. Het is echt iets positiefs voor mij. Doordat Noud af en toe bij Kristel is, kan hij de rest van de tijd gewoon bij mij blijven wonen. Ik zie dat het goed is voor Noud z’n ontwikkeling. Dat geeft mij als moeder heel veel rust. Als het aan mij ligt, gaat hij nog heel lang naar Kristel.’ Kristel: ‘Dat hoop ik ook. Noud geeft me zoveel energie, maar op zondagavond ben ik ook wel kapot hoor. Dan mag jij het weer overnemen...’ Jolinda: 'haha, heel graag. En... ik hoop dat ik - in de toekomst - samen met Noud in een eigen huisje kan wonen.'

'Doordat Noud af en toe bij Kristel is, kan hij de rest van de tijd gewoon bij mij blijven wonen'