Handen ineen voor Pascal

Column: een kijkje achter de schermen bij de Raad voor de Kinderbescherming


Ieder kwartaal schrijft Mark Bussing of Steffie van der Aa een column. Zij zijn zittingsvertegenwoordigers bij de Raad voor de Kinderbescherming. Dit keer vertelt Mark over de negenjarige Pascal, zijn moeder en de sterke band met pleegouders.

Mark: "Pascal is een jongen van negen jaar met, zoals we dat in hulpverleningstermen noemen, een behoorlijk ‘belaste voorgeschiedenis’ en bij wie sprake is van kindproblematiek. Veel hulpverlenersinstanties zijn al betrokken geweest bij Pascal en zijn moeder, omdat er zorgen waren over zijn ontwikkeling. Pascal is een jongen met een autismestoornis én hij is hoogbegaafd. Zijn moeder is een vrouw die zelf ook veel heeft meegemaakt en de wereld om haar heen maar moeilijk begrijpt. Ze heeft als kind in instellingen gewoond en meerdere ‘verkeerde’ mannen ontmoet. Zo ook de vader van Pascal. Hij is nooit betrokken geweest in het leven van Pascal. Onderzoek naar Pascal en zijn moeder Pascal en zijn moeder kwamen op mijn pad door een ingediende toetsing vanuit de gezinsvoogdij-instelling bij de Raad voor de Kinderbescherming. Er was sprake van een ondertoezichtstelling. Pascal woonde – op dat moment - ruim anderhalf jaar bij pleegouders in Twente. De gezinsvoogdij-instelling was van plan om de ondertoezichtstelling te beëindigen. Wanneer zo’n verzoek komt, toets ik, namens de Raad voor de Kinderbescherming, of ik het eens ben met dit voornemen. Toen ik mij inlas over de situatie, viel mij meteen de betrokkenheid op van iedereen rondom Pascal.

"Zonder zijn pleegouders is thuis wonen heel lastig, misschien wel onmogelijk"

Vanaf de start is het contact tussen pleegouders en moeder heel goed. ‘Zijn moeder blijft de moeder’ was de standaard-uitspraak van pleegouders. Voor moeder en pleegouders was het welzijn van Pascal het belangrijkste. Mooi om te zien. Pascal zag zijn moeder de ene week bij pleegouders thuis en de andere week buitenshuis. Gaandeweg de plaatsing bleef Pascal in het weekend bij moeder slapen. Pleegvader bracht Pascal en ging dan altijd even een kop koffie drinken bij moeder. Wat een betrokkenheid en inzet! Het contact werd steeds meer uitgebouwd tot op een gegeven moment Pascal definitief weer bij zijn moeder ging wonen. Een uitvalsbasis voor Pascal Pleegouders gaven aan alles te willen doen voor Pascal. Uiteindelijk is ervoor gekozen dat zij een uitvalsbasis zijn voor Pascal en zijn moeder. Als het tussen hen wat stroever gaat, kan Pascal terecht bij zijn pleegouders.

Naast deze ondersteuning, logeert Pascal een weekend per maand bij pleegouders. Zo wordt zijn moeder ontlast en Pascal blijft, zoals hij wenst, het contact houden met pleegouders. Zonder deze constructie was een thuisplaatsing van Pascal zeer lastig geworden en misschien wel onmogelijk. Pascal, moeder en pleegouders hebben een sterke band en er is onderling veel vertrouwen in elkaar. Zo worden afspraken gezamenlijk geregeld en worden er nog steeds koffie-momenten gehouden met elkaar.

Complimenten in ons complexe werkveld Terug naar het onderzoek: ik ben akkoord gegaan met het beëindigen van de ondertoezichtstelling. Ik heb Pascal, moeder en pleegouders een groot compliment gegeven over de behaalde doelen. We zijn het misschien niet zo gewend in ons complexe werkveld, maar complimenten mogen wat mij betreft in de hulpverlening zeker vaker worden uitgedeeld!

*De naam en foto's zijn fictief. Het verhaal is echt.

Even voorstellen...

Ik ben Mark Bussing, getrouwd met Steffie en tevens mijn collega bij de Raad voor de Kinderbescherming. Samen met Steffie schrijf ik ieder kwartaal een column in deze nieuwsbrief! Ik houd me bezig met gezag- en omgangszaken en Steffie richt zich op strafzaken en adoptie-gerelateerde zaken. Beide zijn we ook zittingsvertegenwoordiger. We zijn ouders van vier jongens in de leeftijd van 4 tot 12 jaar. Het is een gezellige drukte bij ons thuis! In onze vrije tijd genieten we van wandelen, koken en eten. We vinden het leuk om onze ervaringen vanuit het raadswerk met jullie te delen!

Fijne feestdagen en tot een nieuwe column in het nieuwe jaar!