'Een fijn tweede thuis voor Suus en Jeroen'


Mirjam Koenderink is pleegzorgbegeleider bij Jarabee en schrijft ieder kwartaal een column over haar ervaringen. Dit keer over Suus en Jeroen*.

Mirjam: 'Suus van 4 jaar en haar broertje Jeroen van 3 jaar oud, wonen met hun moeder Saskia in een mooi huis in een gezellige buurt. Er is regelmatig contact met de mensen in de buurt en af en toe helpen ze elkaar voort. Ze doen eens een boodschapje voor elkaar of zorgen voor een kleine maaltijd. Er is oog en zorg voor elkaar. Zorgen om Suus en Jeroen De buren maken zich al langere tijd zorgen om Suus van 4 jaar en haar broertje Jeroen van 3 jaar oud. De kinderen spelen al een tijdje niet meer buiten, terwijl ze eerder dagelijks buiten te vinden waren. De naaste buren horen de kinderen vaak nog laat huilen of schreeuwen. Ook horen ze geregeld geluiden van kinderprogramma’s op tv, op tijden dat kinderen eigenlijk niet meer tv zouden moeten kijken. De buren weten ook dat Saskia het zwaar heeft. Ze is net geopereerd en heeft emotioneel veel te verwerken: haar man is onlangs op jonge leeftijd overleden. Ze staat er alleen voor. Familie en vrienden heeft ze niet. Door schaamte en onzekerheid houdt ze bezoek en buren buiten de deur. Daarmee houdt ze de situatie in stand en wordt alles iedere dag moeilijker en zwaarder…

"De zorg voor mama loslaten en plezier mogen hebben"

Wanneer de betrokken buren uiteindelijk aan de bel trekken en een wijkcoach inschakelen; breekt Saskia en geeft ze toe dat alles veel te zwaar wordt. Ze heeft al moeite om zelf op de been te blijven, laat staan om de kinderen te verzorgen en de aandacht te geven die ze nodig hebben. Ze is blij wanneer ze ‘s avonds op de bank ploft en de kinderen in bed liggen. Ze is op… Samen met de wijkcoach komen ze tot de conclusie dat Saskia op adem moet komen. Een week duurt te lang om alles in haar ééntje te doen. Er is geen tijd om op te laden en Saskia zakt dieper en dieper weg in een vicieuze cirkel: ze krijgt negatieve gedachtes en wordt langzaamaan depressief. Er is geen plek en tijd om haar verdriet te verwerken. Suus en Jeroen lijden hieronder. De wijkcoach oppert vakantie-weekend pleegzorg. Suus en Jeroen kunnen eens per maand een weekend logeren bij een vakantie-weekend gezin. Na een periode van bespreken en afstemmen is er een gezin gevonden dat Suus en Jeroen graag ontvangt tijdens de weekenden. Ze gaan maandelijks een weekend naar André en Jacqueline. Ze hebben het er fijn. Ze kunnen even onbekommerd kind zijn. Ervaren dat ze de zorg voor hun mama kunnen loslaten en plezier mogen hebben bij André en Jacqueline. Ze doen tijdens het weekend de ‘gewone dingen’ doen met hun pleegouders: ze spelen een spelletje, doen samen boodschapjes, ravotten tijdens een boswandeling of kletsen aan de keukentafel.

Fysiek en emotioneel tot rust komen Voor Saskia was de start moeilijk. Voor haar voelde het alsof ze haar kinderen ging afstaan. Na verloop van tijd merkte ze dat het haar en de kinderen goed deed om even afstand van elkaar te hebben. Saskia komt tijdens het weekend écht even fysiek en emotioneel tot rust. De ruzies en irritaties worden minder, het huis is wat opgeruimder en er komt meer regelmaat. Inmiddels zijn de kinderen 8 en 7 jaar. Het gaat goed met het gezin. André en Jacqueline zijn voor Suus en Jeroen een fijn tweede thuis geworden. De kinderen gaan – na het weekend- ook graag weer naar huis. Naar een moeder die blij is ze weer te zien en de zorg weer aan kan!

*De namen en foto's zijn fictief. Het verhaal is echt.

"Fijn om weer naar huis te gaan... ...naar een moeder die de zorg weer aan kan."

Even voorstellen...

Naast mijn werk als pleegzorgbegeleider, ben ik moeder van 3 volwassen zonen. Ik lees en sport graag en spreek regelmatig af met vrienden. Ik ben gek op reizen. De zomervakanties breng ik graag door in Italië; ik hou van het land, de taal, het klimaat, het eten en de gastvrijheid. Helaas heeft corona daar een streep door gehaald. Ik geniet nu in mijn vrije tijd vooral van het wandelen door de Nederlandse bossen, duinen en vlaktes. Ik ontdekte dat Nederland ook erg mooi is én gastvrij. Mijn werkzame leven bij Jarabee ben ik begonnen als pedagogisch medewerkster in 1991; toen nog Tesinkweide. Toen ik de kans kreeg bij pleegzorg aan de slag te gaan heb ik die met beide handen aangenomen. Inmiddels werk ik alweer een tijdje als pleegzorgbegeleider en heb ik het erg naar mijn zin. Door corona zijn we helaas veel meer aan huis gebonden en vindt het contact met (pleeg)ouders en pleegkinderen vooral plaats via (beeld)bellen. Inmiddels hebben we daar onze weg redelijk in gevonden. Al blijf ik de huisbezoeken en het fysieke contact met pleegouders en collega’s missen. Ik hang de vlag uit als we elkaar weer kunnen en mogen ontmoeten.