COLUMN MARK


Kirsten gaat naar huis...

Ieder kwartaal schrijft Mark Bussing een column. Hij is zittings-vertegenwoordiger bij de Raad voor de Kinderbescherming.

Dit keer beschrijft hij zijn ervaring met pleegkind Kirsten.

Een van de redelijk onbekende taken van de Raad voor de Kinderbescherming is de toetsende taak. Dit houdt in dat de Raad voor de Kinderbescherming toetst of de ondertoezichtstelling en/of de machtiging uithuisplaatsing kan worden beƫindigd. De Raad voor de Kinderbescherming toetst doormiddel van rapportages van de jeugdbeschermer. In een toetsing zoekt de Raad voor de Kinderbescherming ook contact met (pleeg)ouders, jeugdige en soms andere betrokkenen. Zo kwam ik in contact met Kirsten en haar betrokken netwerk. Kisten: ontspoort, schoolverzuim, niet luisteren... In de rapportages stond Kirsten beschreven als een jonge vrouw van zestien jaar. Een jonge vrouw die al veel had meegemaakt. Meerdere uithuisplaatsingen in verschillende instanties. Kirsten had binnen een crisisvoorziening gewoond en zelfs binnen een setting voor gesloten jeugdzorg. De termen ontspoort, schoolverzuim, niet willen luisteren naar volwassenen en haar eigen gang gaan kwamen regelmatig terug in de rapportages. Totdat Kirsten op haar veertiende in een pleeggezin kwam te wonen. In de rapportage stond letterlijk dat dit pleeggezin het aandurfde om Kirsten een veilige en stabiele plek te bieden. Tussen de regels door las ik dat het vertrouwen op een passende plaatsing als gering werd ingeschat.

"Tussen de regels door las ik dat het vertrouwen op een passende plaatsing als gering werd ingeschat."

Onvoorwaardelijke steun van pleegouders

In de rapportages stond stap voor stap beschreven wat Kirsten en pleegouders de afgelopen twee jaar met elkaar hadden meegemaakt. De start in het pleeggezin was erg onrustig. Kirsten liep weg, had de verkeerde vrienden en hield zich niet aan de regels. Kirsten probeerde zich af te zetten tegen pleegouders om zo haar ware ik maar niet te laten zien. Desondanks was er onvoorwaardelijke steun vanuit pleegouders. Niet alleen om Kirsten te ondersteunen, maar ook om het contact met moeder weer stap voor stap op te bouwen.

Het verleden een plek geven

Gaandeweg bleek dat Kirsten haar pleegouders ging vertrouwen en haar plek vond binnen het gezin. Kirsten nam afscheid van oude vrienden en zocht met hulp van pleegvader een bijbaantje. Ze vond dit in een plaatselijke supermarkt. Op school zagen ze een meisje met mogelijkheden. Kirsten accepteerde uitleg van docenten en haar cijfers gingen omhoog. Af en toe was er nog een strubbeling maar Kirsten loste dit zelf op. Het contact met moeder werd beter. De bezoekregelingen werden stapsgewijs uitgebreid. Kirsten was bereid om naar zichzelf te kijken en volgde therapie om haar verleden een plek te geven. Bij thuisplaatsing wordt er ambulante hulpverlening voor Kirsten en moeder ingezet. De onvoorwaardelijke steun vanuit pleegouders blijft er ook na de thuisplaatsing. Kirsten mag langskomen wanneer ze dit wil en in de weekenden kan ze een nachtje komen slapen. Kirsten gaat medio december weer bij haar moeder wonen.

Ik heb er alle vertrouwen in dat Kirsten en moeder het met elkaar gaan redden.

Zo richting feestdagen is dit een casus die op alle gebieden fantastisch is gegaan. Helaas gaat het niet altijd zo. Als we met zijn allen denken in mogelijkheden is er in 2021 veel mogelijk! Bedankt voor het lezen van mijn columns in 2020 en tot 2021.

Even voorstellen...

Ik ben Mark Bussing. Samen met mijn vrouw de trotse ouders van vier zonen. We wonen in een mooi dorp in Twente. De onderlinge betrokkenheid in ons dorp is groot. Dit maakt dat wij er met veel plezier wonen. Mijn hobby is voetbal. Niet zo gek met vier zonen! Daarnaast vind ik het fijn om buiten te zijn met de kinderen, uit eten te gaan en te tuinieren. Ik ben iemand die houdt van uitdagingen. Ik vind het erg leuk om mijn ervaringen met jullie in de PUUR te delen.